De schoenen gaan aan, slaperig loop ik het kamp uit. De eerste stappen tijdens de ochtend duurloop maak ik nog niet erg bewust mee, naar 10 min begin ik lekker te draaien en wakker te worden. De paden zijn zacht, rood en stoffig. Achter me verschijnt een keniaans kind van 10 die met al het gemak mee jogt, na een kilometer slaat hij af en sprint de mais in om vervolgens weer te verdwijnen. Na 45 minuten komen we terug bij het kamp van Lornah Kiplagat. De ochtend duurloop zit er weer op, snel onder de douche om vervolgens enkele boterhammen naar binnen te kunnen werken aan het ontbijt. Het is hier goed vertoeven, het enige wat je als atleet hoeft te doen is trainen, eten en slapen. Tijdens het ontbijt praten Jorit van Malsen, Dennis Licht en ik over de Warandeloop in Tilburg die we alle drie zullen gaan lopen. We hebben het over het kwalificeren voor Portugal (Albufeira) waar dit jaar het EK cross zal plaatsvinden. Het zou erg mooi zijn als we alle drie daar zouden verschijnen. Met deze gedachten verlaten we de eetzaal en duiken ons bed in om daar nog even verder over ons plan te dromen.
In de middag trainen we op de campus van de MOI University omdat de baan in Iten eruit ligt. Het programma is 20 min inlopen – loopscholing – versnellingen – 3x5 min z3 (marathon tempo) pauze 1 min – 10 min z1 – 3x10 min z3 pauze 3 min – 20 min uitgelopen. Het knisperen van je afzet op de graffelachtige grond helpt je beenritme hoog te houden. Na 2 uur te hebben getraind stop ik mijn trainingen met een vermoeid maar voldaan gevoel. Met zelfvertrouwen lig ik s’avonds in mijn bed na te genieten van mijn trainingsstage in Kenia. Het gaat heerlijk, het gaat goed en ik ben van volledig van mijn blessure af.
Keniaans kwaliteit
Het verschil met Nederland is dat ik hier veel meer het idee heb, dat ik door de rust, de volledige kwaliteit uit de trainingen kan halen. De switch van trainer Johan Voogd naar trainer Joop van Amerongen bracht een bepaalde onrust met zich mee. Je moet wennen aan een nieuwe situatie en je vertrouwde omgeving is even niet meer zo vertrouwt. Je moet wennen aan de verandering. Hier in Kenia kom ik tot rust en vallen de dingen op z’n plaats. Ik focus me op mijn trainingen en kan wennen aan het idee dat er, als ik terug kom, een andere trainingsgroep op me wacht. Dit met een wat andere trainingsmethode, andere trainingsmaatjes of terwijl een ander soort trainingscultuur. Het lijkt of je verhuist naar een plek waar je nog niet goed de weg weet en je met een kaart en kompas je eigen weg moet vinden. Onder weg vraag je anderen om hulp om je de goede weg te wijzen, met de topografische kennis die je hebt probeer je de mensen zo veel mogelijk in vertrouwen te nemen en af en toe te gokken dat dit de juiste weg is. Ik realiseer me dat vooral de inspanning-ontspanning balans beter is.
Maatschappelijke carrière
Naast het trainen werk ik nog aan mijn afstuderen, ook hierin lijk ik productiever te zijn. De rust geeft me de tijd om goed en doordacht iets op papier te zetten. Het is prettig te realiseren dat je de mogelijkheid krijgt alles uit je sport te halen maar daarnaast ook een diploma kan halen. Ik wordt daarbij volledig ondersteund door mijn opleiding op de Saxion Hogeschool en mijn stage-instelling Zorggroep Apeldoorn e.o. Zorggroep Apeldoorn e.o. bewijst dat ze topsportminded zijn en creëert faciliteiten waardoor de combinatie school en sport mogelijk is.
Voor nu stop ik met typen en trek ik de loopschoenen weer aan, het is kwart over 3 en tijd om een tempo duurloop te gaan doen. Inmiddels is de temperatuur opgelopen tot 25 graden en is insmeren met factor 30 geen overbodige luxe. Ik kijk uit naar mijn terugkomst in Nederland waar ik mijn uiterste best ga doen om tijdens de warandeloop een goede prestatie neer te zetten.
Vanuit Kenia, hakuna matata
Gert-Jan Wassink